10 januari - de eerste dag

Dag familie en vrienden!

Hier is dan mijn eerste bericht vanuit Newcastle, waar ik drie maanden lang zal stagelopen voor mijn eerstegraads.

De reis is prima verlopen. Ik kon mijn koffer bijna niet houden :-P maar verder was het prachtig. We hebben op het bovenste dek gezeten in een lounge met een jazz-zanger achter de piano en het Kolonisten-dobbelspel uitgeprobeerd. Was leuk. Ik heb een keer verloren en een keer gewonnen. Ik denk dat Alessia er beter in is dan ik ;-)

De bus naar Newcastle stond klaar toen we in Hull aankwamen. De boot had wel vertraging, want die had óók technische problemen (iets met de loopplank). We waren om 1 uur bij de haven van Newcastle. Daar stonden de schoolmensen al klaar met een busje. Zij hebben ons naar het huis gebracht en Kiera heeft ons ook nog naar een supermarkt gereden met de auto, dus we hebben al aardappelen, pasta, dat soort dingen.

De accu van mijn laptop is echt dood, hij houdt het nog maar tien minuten vol. Echt belachelijk zeg, hij is pas een jaar oud en ik doe altijd de stekker eruit als hij vol is. Ik ga Sony wel eens contacteren, maar natuurlijk is de garantie nu voorbij. Weten ze lekker te regelen, dat de boel het een jaar volhoudt en niet langer. Het schijnt normaal te zijn zei Wytse, helemaal bij zulk 'intensief' gebruik als dat van mij ;-)

We hebben lekker pasta gegeten en thee gedronken. Het huis is op zich best prima. We kunnen overal om vragen, dan gaan ze het regelen. We dachten dat de verhuurders dit voor het eerst deden, maar blijkbaar hebben ze meerdere panden die ze al een tijdje verhuren. Er woont alleen wel een of andere vreemde kerel. Hij heeft een enkelband om, hij mag tussen 7 PM en 7 AM de deur niet uit, anders wordt hij gearresteerd. Hij is enorm plakkerig. Hij begon te vertellen dat hij werkloos was, toen dacht ik al van oh-oh. Nou dat is hij dus al sinds 1993 vanwege ‘depression and anxiety’. Maar hij vertelde er ook nog leuk even bij dat hij een paar maanden geleden op zijn hoofd was geslagen met een stoel en dat zijn huid toen aan elkaar geniet moest worden, dat hij de afgelopen twee jaar vier keer een gebroken neus heeft gehad, en dat zijn ribben op dit moment gekneusd waren (al is het wel iemand die er van houdt zijn situatie flink te overdrijven).
We weten niet zeker of we hier wel willen blijven wonen met zo’n labiele kerel in huis. En een ander huisgenootje had vorige week ook al mot met haar vriend, dat is een bokser en die kwam haar toen even in elkaar slaan. De politie was er toen wel binnen een paar minuten. Die (hopelijk ex-)vriend is nu op borgtocht vrij en mag Newcastle niet uit, dus hij mag tot aan zijn proces niet in South Shields komen. Maar ja, toch wel eng allemaal vind ik. Het is best een goeie buurt volgens mij, behoorlijk burgerlijk enzo, misschien is het alleen dit huis.
Morgen gaan we overleggen met de schoolmentor wat we hieraan gaan doen. Misschien ook even met de huisbaas overleggen, wat er precies met die man aan de hand is. De huisbaas is echt wel aardig en toegankelijk. En die vreemde kerel is ook best aardig hoor, hij heeft mijn superzware koffer helemaal naar boven gebracht (waardoor ik nu overigens wel aan de gekneusdheid van zijn ribben twijfel). Maar hij is de afgelopen tijd dus regelmatig in vechtpartijen terechtgekomen, en hij zei dat hij weleens had gestolen (hij maakte er een mooi verhaal van waarin hij het onschuldige slachtoffer was). Hij kan gelukkig ’s avonds en ‘s nachts onze trap niet op (zo ver reikt dat apparaat niet). Maar de sloten op de deuren zijn ook niet bepaald stevig enzo. Nou ja, overdag heb ik toch mijn laptop bij me, meer heb ik ook niet dat hij zou kunnen stelen. En hij is best labiel volgens mij, dus dan weet je nooit wat hij allemaal zou kunnen doen of in wat voor staat hij zou kunnen thuiskomen. Ik rook de alcohol in zijn adem, dat zal de zaken ook niet echt vooruithelpen.

Verder doet het internet het totaal niet op mijn kamer (ik zit nu in de kamer van Alessia; zij wou per se de mooiste en stilste kamer ook al had ik het allemaal geregeld). Dat gaan ze regelen zeggen ze, maar ja, geen idee wanneer dat gaat lukken. Ik vind het wel echt belangrijk om internet op mijn kamer te hebben; dat is mijn connectie met thuis.

Wel jammer dat we nu onze fietsen niet mee hebben, het is wel een eindje naar de supermarkt (naar de goedkope althans). We zitten wel dicht bij de zee. Het is echt prachtig aan het strand, en je kunt er supergoed hardlopen. De school is een kwartier lopen vanaf hier, ook prachtig.

Anyway, het is dus nog best spannend allemaal. We zullen zien wat morgen brengt... vertrouwen hebben maar. Ik vind zelf dat ik bijzonder rustig heb gereageerd. Zelfs Alessia nog rustig gemaakt enzo. Dus ik ben trots op mezelf 

Nu ga ik nog even wat spulletjes uitpakken (niet alles, voor het geval we hier niet blijven).

Dat zijn mijn avonturen tot nu toe!