Gerdiens blog

11 januari - verjaardag

2012-01-11T20:44:00.006+01:00

Hallo allemaal,
Wat een verjaardag zeg, zo in het buitenland. Vanmorgen stond Alessia buiten mijn deur happy birthday te zingen. Ik heb superveel berichtjes op m’n Facbook voor mijn vejaardag! Echt supertof.

Vanmorgen de kaart opengemaakt van Jacobien en Arjen. Daar zat een zakje pinda’s bij. Het idee is dat je op één pinda een uur kunt denken. Dus, had Arjen bedacht, kon ik mooi op elke pinda een uur aan jou denken! Mits dat me geen heimwee gaf natuurlijk. Was een heel lief kaartje, ik moest wel even een traantje wegpinken. En van Jewan en José een prachtige cd gekregen van José’s favo zanger. Mooi mooi, die ga ik lekker grijsdraaien!

Vandaag was echt gaaf. De mensen op Harton zijn zo behulpzaam! Alles is heel duidelijk (en best wel streng). Heerlijk. Rachel (mijn mentrix) en Andrew (head of Geography department) zijn allebei superactief op zoek gegaan naar een ander huisje voor ons. Direct toen ik het verhaal vertelde aan de andere geographydocenten boden twee van hen aan dat we wel bij hen mochten blijven tot we iets hadden gevonden. We zijn nu nog wel in het huis, maar we kunnen dan sowieso wel voor het weekend weg als we willen.

Het probleem is alleen... geen enkele letting agency wil korter dan 6 maanden verhuren. Echt heel erg jammerdebammer. Hard bidden maar... en hard zoeken en bij elk huis waarvan we een advertentie zien opbellen en vragen. Dan komt het vast wel goed.

Wat ook vet is, is dat je daar met je vingerafdruk voor je eten kunt betalen (je zet gewoon geld op je account) en printjes kunt draaien (dat is wel gratis). Je kunt de school alleen in met een toegangspas, dus die hebben we ook gekregen. Totdat we zijn geregistreerd bij de Criminal Records Bureau mogen we alleen met een member of staff naar binnen, maar dat gaan we gewoon snel regelen.

We moeten elke dag verplicht van half 9 tot kwart over 3 aanwezig zijn, ook als we helemaal geen lessen hoeven te geven die dag (wat voor mij één vrijdag per week het geval is). Streng hè! Maar ja, is ook wel prima. Kwart over drie is ook best een prima tijd vind ik.

Vanavond Alessia getroost die een superromantisch e-mailtje had gekregen. Goed bezig hè. Morgenavond nemen ze ons mee uit eten. Voor nu zit ik hier te genieten van het gewoon-sloffen-aanhebben-in-plaats-van-hakken. Ik had echt vet zere voeten. Maar we krijgen een kluisje waar je platte schoenen in kunt zetten. Dat moet sowieso, want als je een fire drill hebt moet je op het sportveld verzamelen en daar mag je ab-so-luut niet op met hakschoenen. Toen ik het veld zag kon ik het me ook voorstellen; mennn wat mooi onderhouden zeg!

En dat was dan vandaag! Mooie verjaardag hoor. Ik heb kleine stroopwafeltjes uitgedeeld als traktatie. Ook een hapje?

10 januari - de eerste dag

2012-01-11T20:41:00.003+01:00

Dag familie en vrienden!

Hier is dan mijn eerste bericht vanuit Newcastle, waar ik drie maanden lang zal stagelopen voor mijn eerstegraads.

De reis is prima verlopen. Ik kon mijn koffer bijna niet houden :-P maar verder was het prachtig. We hebben op het bovenste dek gezeten in een lounge met een jazz-zanger achter de piano en het Kolonisten-dobbelspel uitgeprobeerd. Was leuk. Ik heb een keer verloren en een keer gewonnen. Ik denk dat Alessia er beter in is dan ik ;-)

De bus naar Newcastle stond klaar toen we in Hull aankwamen. De boot had wel vertraging, want die had óók technische problemen (iets met de loopplank). We waren om 1 uur bij de haven van Newcastle. Daar stonden de schoolmensen al klaar met een busje. Zij hebben ons naar het huis gebracht en Kiera heeft ons ook nog naar een supermarkt gereden met de auto, dus we hebben al aardappelen, pasta, dat soort dingen.

De accu van mijn laptop is echt dood, hij houdt het nog maar tien minuten vol. Echt belachelijk zeg, hij is pas een jaar oud en ik doe altijd de stekker eruit als hij vol is. Ik ga Sony wel eens contacteren, maar natuurlijk is de garantie nu voorbij. Weten ze lekker te regelen, dat de boel het een jaar volhoudt en niet langer. Het schijnt normaal te zijn zei Wytse, helemaal bij zulk 'intensief' gebruik als dat van mij ;-)

We hebben lekker pasta gegeten en thee gedronken. Het huis is op zich best prima. We kunnen overal om vragen, dan gaan ze het regelen. We dachten dat de verhuurders dit voor het eerst deden, maar blijkbaar hebben ze meerdere panden die ze al een tijdje verhuren. Er woont alleen wel een of andere vreemde kerel. Hij heeft een enkelband om, hij mag tussen 7 PM en 7 AM de deur niet uit, anders wordt hij gearresteerd. Hij is enorm plakkerig. Hij begon te vertellen dat hij werkloos was, toen dacht ik al van oh-oh. Nou dat is hij dus al sinds 1993 vanwege ‘depression and anxiety’. Maar hij vertelde er ook nog leuk even bij dat hij een paar maanden geleden op zijn hoofd was geslagen met een stoel en dat zijn huid toen aan elkaar geniet moest worden, dat hij de afgelopen twee jaar vier keer een gebroken neus heeft gehad, en dat zijn ribben op dit moment gekneusd waren (al is het wel iemand die er van houdt zijn situatie flink te overdrijven).
We weten niet zeker of we hier wel willen blijven wonen met zo’n labiele kerel in huis. En een ander huisgenootje had vorige week ook al mot met haar vriend, dat is een bokser en die kwam haar toen even in elkaar slaan. De politie was er toen wel binnen een paar minuten. Die (hopelijk ex-)vriend is nu op borgtocht vrij en mag Newcastle niet uit, dus hij mag tot aan zijn proces niet in South Shields komen. Maar ja, toch wel eng allemaal vind ik. Het is best een goeie buurt volgens mij, behoorlijk burgerlijk enzo, misschien is het alleen dit huis.
Morgen gaan we overleggen met de schoolmentor wat we hieraan gaan doen. Misschien ook even met de huisbaas overleggen, wat er precies met die man aan de hand is. De huisbaas is echt wel aardig en toegankelijk. En die vreemde kerel is ook best aardig hoor, hij heeft mijn superzware koffer helemaal naar boven gebracht (waardoor ik nu overigens wel aan de gekneusdheid van zijn ribben twijfel). Maar hij is de afgelopen tijd dus regelmatig in vechtpartijen terechtgekomen, en hij zei dat hij weleens had gestolen (hij maakte er een mooi verhaal van waarin hij het onschuldige slachtoffer was). Hij kan gelukkig ’s avonds en ‘s nachts onze trap niet op (zo ver reikt dat apparaat niet). Maar de sloten op de deuren zijn ook niet bepaald stevig enzo. Nou ja, overdag heb ik toch mijn laptop bij me, meer heb ik ook niet dat hij zou kunnen stelen. En hij is best labiel volgens mij, dus dan weet je nooit wat hij allemaal zou kunnen doen of in wat voor staat hij zou kunnen thuiskomen. Ik rook de alcohol in zijn adem, dat zal de zaken ook niet echt vooruithelpen.

Verder doet het internet het totaal niet op mijn kamer (ik zit nu in de kamer van Alessia; zij wou per se de mooiste en stilste kamer ook al had ik het allemaal geregeld). Dat gaan ze regelen zeggen ze, maar ja, geen idee wanneer dat gaat lukken. Ik vind het wel echt belangrijk om internet op mijn kamer te hebben; dat is mijn connectie met thuis.

Wel jammer dat we nu onze fietsen niet mee hebben, het is wel een eindje naar de supermarkt (naar de goedkope althans). We zitten wel dicht bij de zee. Het is echt prachtig aan het strand, en je kunt er supergoed hardlopen. De school is een kwartier lopen vanaf hier, ook prachtig.

Anyway, het is dus nog best spannend allemaal. We zullen zien wat morgen brengt... vertrouwen hebben maar. Ik vind zelf dat ik bijzonder rustig heb gereageerd. Zelfs Alessia nog rustig gemaakt enzo. Dus ik ben trots op mezelf 

Nu ga ik nog even wat spulletjes uitpakken (niet alles, voor het geval we hier niet blijven).

Dat zijn mijn avonturen tot nu toe!

Miracles

2011-11-05T13:57:00.002+01:00

Today, I watched the episode “Season of Miracles” of the Dr Quinn series. In the episode, the reverend turns blind and the prayers of the town folk do not help. I can’t help but think that if only the makers of the show would have believed God really can do miracles, the reverend would have gained his eyesight back in the episode. It is the lack of faith of the show makers that cost the reverend his eyesight. It is like that in real life too: it is the lack of faith people have that prevents miracles from happening. We need to believe that God’s power is real. It is not realistic to believe that God will not do miracles in our lives; that that is only something for beautiful stories. That is the realism of the non-believer. The realism of the true Christian has to be that God can and will do miracles in our own lives.

It's the Heart that Counts

2011-09-08T00:00:00.001+01:00

I discovered something about myself. If people doubt my mental abilities, my talents, my logic, my dexterity or my social skills, I can get upset, but it does not bother me for long. It is when people doubt my heart that I am truly hurt and carry it with me until I get a chance to prove them otherwise. That is because my mental, physical and social abilities do not define who I am. My heart does.

God's Love and Our Attitude

2011-04-13T07:18:00.003+01:00

Exodus 20:5-6 teaches us that God's love for those who follow Him is far greater than His wrath against those who do not. This also means that our grudge against those who wrong us must be non-existent, since our love is also incomplete.

Elise!

2010-09-29T00:07:00.003+01:00

On the 9th of September, my beautiful niece was born. Her name is Helena Elisabeth (Elise), after my mother.

She is the most beautiful miracle I have ever seen. The photo was taken on the 23rd, when she was already able to lift her head! She's a stubborn one, must be family of mine ;-)

The Road of Death - Road of Views

2010-04-06T00:31:00.012+01:00

It was cold at the Cumbre, at 4700m where our bike ride down the World's Most Dangerous Road started. First, we got a safety briefing. Use both breaks at once, only look to where you want to go and not to where you don't want to go, et cetera. Then we could practice a bit on the highway we started out on. Great views brought out only one song in me: our God is an awesome God. It was great. After a while, we got to the real Camino de Muerte, as it is called. Many people died on this road while trying to pass another vehicle in theirs. The rate of deaths dropped, however, when a new rule was established that everyone is supposed to drive on the left side of the road. This way, the driver can see how far his wheel is from the edge. By bike, it is safer though. In the past years, seventeen people died, one third of them tour guides. One guide stepped back too far while taking a group photo. Other people dropped over the edge as well. About halfway through, there is a monument for the 'Martyrs of Democracy' as they are called. They fought for democracy and were taken to this place and dropped over the edge. Whether they were alive or dead when they were tossed in, nobody knows. But in our group, nobody even lost their balance or fell. It was a great ride. The sun was shining and the views were magnificent. At some point, we could hear the birds in the bushes, and see the butterflies. As the temperature rose, we got rid of more and more layers of clothing and we got in a better and better mood. Down the road, in Coroico, we stayed at an animal shelter, where we could take a hot shower. This was quite necessary from all the dust and the mud we had encountered on the way. After the shower, we ate some great pasta and salad at the buffet. We could also play with the monkeys and the other animals of the shelter. The parrots weren't too friendly though, they chased us as soon as we passed by ;-)

2010-03-14T01:47:00.011+01:00

So there we were, 5020 meters up on the Choro Inca Trail. The summit of the Wilimanquilisani. What a name for a mountain. That's something else than the Grebbeberg. We drank our matte de coca, looked around at the Illimani, at the mountain which will be climbed next Friday evening, at the city of El Alto, and at the spot where the plane crash had taken place in the 1970s, the latter being a site we were going to visit as well. And so we moved down to a sheltered spot to eat our lunch, and we walked on over the loose stones, along the stunning sights and down to the rest of the plane wreck. Not much was left; the community of Chacaltaya, located down in the valley, took most of its parts to use for their shelter. All we could find were pieces of the motor, some wires, and a few pieces of clothing. And then, pastor Rob read about something that happened in the time of Moses. A cloud was on the mountain, and the people stood at its foot. But also on the summit we could meet God. How beautifully was it all made. How we watched in reverence. We sang a song for our God and headed back. This was a harder walk after having rested a while and having gotten lazy. The fog moved in on us, and if we hadn't had Felipe with us as our guide we would have been lost. But we found our way back to the bus and journeyed back safely. We were tired and dirty, but the good spirits made the journey a pleasant one. Looking forward to the next summit trip!

Some Photos

2010-02-20T22:55:00.008+01:00

We live near a little park, which gives some stunning views! Too bad it was already getting dark, that's why the photos are a little bit blurry sometimes.

Daniel's Birthday

2010-02-20T22:21:00.009+01:00

So, let's go and have some sushi and other Japanese food at Wagamama's! What a good way to celebrate Daniel's birthday. It was great. We were so embarrassed with ourselves, because we didn't know how we were supposed to eat everything. It was great fun figuring things out and laughing at each other. And the food... mmmm!

Apartment

2010-02-10T16:15:00.003+01:00

By now we have been in La Paz for five days. We have found an apartment in Sopocachi, a nice neighbourhood just south of the city centre of La Paz. Next Sunday we will move there. We are now preparing for the meeting we will have tomorrow with David and Analise of Red Habitat in El Alto. Still finishing our research proposals, and it will probably change a bit after tomorrow's meeting and the other meeting we will have with a professor of the local statistics university. Saturday, we hope to be going to Oruro for carnaval. The bus will pick us up between 3 and 4 in the morning, and we will be back at about 11 in the evening. I'm really looking forward to it, it will probably be very special! We miss Marieke, Shan Kai and Eleni, who have left for Sucre and Cochabamba. We are also struck by colds or something. Maybe from the height, maybe from the many car fumes. But we are trying to keep up our spirits. The sun is definitely helping with that! The weather is really lovely, nice and warm during the day. Rain only falls at night. I will try to post some photos soon. But I first have to take them ;-)

In La Paz!

2010-02-06T23:07:00.003+01:00

Hi all, yesterday, the gang and I arrived in La Paz, Bolivia. The sun was shining when the plane landed on the airport in El Alto at 4000 meters height. The height takes some getting used to, but none of us has had serious trouble with it. The hostel we are staying in is very nice. We have been hanging around at the Plaza Murillo, which is the main square of La Paz. There are a lot of pigeons there, many more than on the Dam in Amsterdam! The people who buy seeds to feed them are covered in them, which is a really funny thing to see. The sun was shining and we were in a happy mood, gazing at everything and being excited about everything we will be going to see. Yesterday afternoon, we had 'soep met ballen' in a cafeteria which we found out had a Dutch owner. We are there right now as well, because it has free WiFi. I have 15 minutes of battery left, so I am going to have to write fast. I found an international church in the city, but I am not sure whether I will already be going there tomorrow, as I have to find out how the bus system works here. I can't understand the people hanging out of the minibuses, screaming where they are going. Well, we'll see. It may also be not very nice for the rest of the gang, because three of them are leaving for Sucre and Cochabamba tomorrow evening. Shan Kai got a bad sunburn yesterday, so today he had to wear his jacket and walk around with an umbrella by means of parasol. Poor him, but it was really funny as well! We've had empanada de la Republica Argentina. At least that's what Daniel calls it. They are really really good!

Weekend Away

2008-11-02T18:21:00.005+01:00

Well, autumn is really making its way. In fact, it's almost like winter sometimes, with the snow and these low temperatures. But the leaves show it's not really winter yet. It's lovely to see the country from the train when commuting to London. Every day, the view is a little bit different.

But the view is not what I'm here for. I'm here to study. And do they study over here! The courses go a lot deeper than I had been used to, and I'm glad, because they give me a lot more insight in how society actually works. Because I won't be around at UCL for the exams in May and June, I have to write essays instead. Making a schedule helped me realise I actually don't have much time for them and I will need to work hard in the upcoming month. So that means no procrastination or lazying around anymore.

Last weekend, we went on a Church Weekend Away in Letton Hall, Norfolk. We had a splendid time! Because almost a hundred people will be coming over from another church (they are coming with the new vicar), we had a chance to get to know each other better. Also, we had several training sessions about how to deal with change. On Saturday, we went GoKarting, which was good fun. It was too bad the track wasn't wide enough to overtake, otherwise we could have held a proper race! And in the afternoon, there was an ultimate frisbee match with the youth and some other people. Being the only female, apart from an 11-year-old girl, made it into a challenge. Especially when the frisbee landed on the roof and I had to stand on people's raised up hands with a broom in my hand to get it off. As one of the lads said, he likes to see a girl who knows her place and picks up the broom... ;-)

And of course I shouldn't forget to mention the barn dance on Saturday evening, which was an outright exhausting but excellent experience. Coming from a culture where folk dancing has not been popular for a long time anymore, I enjoyed very much to be able to engage in some proper dancing. And this was already the second time dancing with my bo!

I felt very at home at the weekend away, and it certainly helped me to get more involved in church life and to get to know the youth a bit more, which will be helpful as I help out at youth group evenings on Fridays.

Today, we had a communal lunch with the people coming over from the other church, and it was lovely. It's a bit scary, but also very exciting to enter this community as it's on the brink of change. I hope and pray we each can find our own place, so that we'll be united and growing in Christ.

UCL

2008-09-22T16:46:00.007+01:00

Well, Cambridge time has started now, and I must say the week's full of activities. Young adult home group on Monday, ICF on Wednesday, working as a volunteer in The Barn's international Christian cafe on Thursday evening, Harry's cafe on Friday evening, and The Coffeepot (guess what? a cafe) on Saturday afternoon. And then of course ICF every other Sunday, and the newly started gospel choir as well. And in between I'll be commuting to London to follow classes on Latin American development, Tropical African decolonisation, and physical geography.

Let me just tell you how to get enrolled in a British university. Brace yourself... ;-) ;-) ;-)

First, you go to the main building, get a folder with all kinds of papers, follow the huge large group of other international people, because you think they may be going somewhere useful, attend a general welcome session, which tells you why this university is so great to study at, even though you have already chosen to study there. Then, a couple of people tell you about the student union and make you very enthousiastic about the different activities. After this, you go home, still wondering what your course schedule will be, because you have been told you can get enrolled two days later and will then hear about your courses.

So two days later you go to uni again to get enrolled. You go to the main entrance, pick up the folders that are lying on a table, read that it is very important to do a certain thing on Portico and that you need a computer id and password for it, and you follow the arrows to the blue area. There, you hand in your acceptance letter, which you have accepted by a form a few weeks earlier, and they hand you another letter, which you take to the green area. Do note that if you haven't paid your tuition fees you have to go through the red area first, and also through an orange area, and through a purple area if you are experiencing any problems. To find the areas just follow the signs, which after a 10 minute walk will lead you to the place you have to be. If you have paid your tuition fees, however, you can go to the green area straight away, where you hand in the second letter, and receive a third letter, which you take to the yellow area to get your university ID card. So you follow the signs, which take you through a labyrinth of corridors and outside, up the stairs and into a room with a lot of people, where they tell you to sit on a stool and smile. They count to three and take a photo on which you look horriffically confused, which they then print on your university ID card. After about 10 minutes, the card is handed to you and you assume you have to leave now, because ask the next person to sit down on the stool. So you leave through the door marked 'Exit' and stand in a hall, still wondering how to find out about your courses. Luckily, you bump into someone who looks like they know who and where they are, and ask about where to get a computer id and password, because it said on one of the sheets of paper that it was really really important. They then point you to a different building, just out the gate and to the right, and then on the corner, and you go there. You ask the receptionist if this is the right place to get a computer id and password, and he says yes, just go to the basement. So you go down the stairs, follow a few signs around a few corners, and get into a room, where someone points you to the alphabetical area in which your surname is and you go there. You wait until it's your turn, and they give you another folder filled with papers, as well as a closed envelope which contains your computer id and password. They then turn to the next person, so you assume you have to leave and go up the stairs. There, you see a sign which says IMPORTANT and something about 'if you haven't done this or that, you have to blablabla', and because you look at it in utter confusion, the receptionist, who just happens to walk by, smiles at you and says it's got nothing to do with you. You then ask him where you can get on a computer, and he points you to a different building. You thank him kindly and go there. When entering the building, you ask a person that's hanging around where you can find a computer you can use, and he asks for your ID card and says you have to go to the end of the corridor, down the stairs and then back again, until you are under the main entrance door, and there you will find a computer room. You then walk to the end of the corridor, find that there are only stairs leading up, not down, so you assume you have to take these first, before you will be able to go down. You go up the stairs, walk around a pillar, see stairs leading down and so go down. There, you see doors, and a sign which says room B12 this way. You follow the sign but end up in a lab, and assume this is not the right place, because it's not underneath the main entrance door. You go back and see a door, which you go through, and then you go through another door, and see the hallway leading back towards the entrance, only one level lower. You follow it and enter a computer room. Then, you try to log in and don't succeed because the keyboard doesn't work, so you try another computer and find out the mouse doesn't work. So you try another computer and log in with your new computer id and password. You go to the url the first information sheet of the day tells you to go to, and you play with the programme for selecting your courses. You have to go to a different website to find your course codes, and after you have clicked all kinds of links, you find the right codes and enter then. You then confirm your selection and confirm your confirmation. After this, you confirm that you have really selected these courses, and after this you click 'confirm'. You have then asked for permission to enroll in these courses, and so you go back to the course website, because you saw a Moodle logo there, and you want to try if maybe the course schedules are on that. You log in to Moodle, search for the courses, and find schedules for two out of three of them. It says you cannot enroll in one of the courses, and you wonder why, because it's a Geography course and Geography is your major. After this, you go to the international's homepage, why you don't know, but you do, and you find out that it is really really really important that you MUST go to the international officer of your own department, because otherwise you cannot get enrolled in your courses. You wonder why, because you have already registered online, but you log off, find the way out, and walk to yet another building. You enter the main door and ask for room G19, because it said you had to go there. The receptionist then points you in the wrong direction, but after a while you manage to find the room anyway. There, a really nice American guy gives you yet another booklet of information, and asks you to fill in which courses you would like to attend, and he hands you a full weekly schedule of all courses, at which you look in amazement, because you couldn't possibly find it anywhere on the internet. You write down your name, student ID (which is different from your computer user id), and the courses you would like to attend, and he tells you that you will not have any exams, but that for every course you will have to write a 4,500 words paper instead, because all exams are at the end of the year. You then ask what to do if you are suffering from repetitive strain, and he says he has got no idea, you just have to talk to the professor after the first class. When you ask about why Moodle wouldn't let you enter the Tropical Africa course, he stares at you opaquely and tells you to go to yet another building, to find the course coordinator. You walk for another 10 minutes, to a building next to the main entrance, and find you need to use your ID card to get in, but as you don't know how to, someone opens the door for you. You ask where to find this-and-that person, and he takes you to her. She then tells you that it doesn't matter if Moodle doesn't work properly for this course, as long as you have registered online with the Portico programme.

After this, you find out you have to get to Victoria Coach Station, in order to not miss your bus. So you find a tube station and go to Victoria. Doing this, you get stuck in the tube for 20 minutes, because of a sign failure or something, and the driver follows a funny procedure which involves blowing the whistle, going and stopping suddenly, and apologising every three minutes. After you arrive, you follow the signs to the coach station, but get confused if you don't see them anymore, and ask someone, who tells you in broken English that you have to go strrraight on and to the rrright. You walk straight on and turn right, and then finally see the entrance of Victoria coach station, a 15 minute walk from Victoria train station. You find out where your bus is and are just in time to catch it.

Well, that's all quite clear isn't it? :-D :-D Just do make sure that you confirm and reconfirm everything you're doing, because even if they ask you to do it and you say you will, you will still have to confirm that you are going to do it ;-) And please do smile at everyone and bear it patiently, because others are confused as well and need a friendly face.

Now it's time to go and buy some cheap food, and cook some supper for me and my housemates. And then the first young adults' home group. Wicked man!

An IFES Easter

2008-03-29T01:30:00.008+01:00

What a wonderful Easter it was! We (14 members of my CU) travelled to Linz, Austria, by night train to attend a European IFES conference there. The main theme was 'Because of Love'. When we arrived on Thursday morning, it was snowing and ice lay on the pavements. We had to wait a while before we could enter the stadion where the conference was held, because breakfast started at 8 am, and we had arrived earlier. After breakfast, we lay down on our mattresses to rest for a while, because sleeping in a train is not very comfortable. I had had about one hour of sleep, so my dreams started almost immediately. After an hour or so, I woke up, lying on the hard floor: my airbed had a leak. The rest of the day we merely spent waiting until we could subscribe and drop off our luggage at the schools where we would stay. In the evening, the programme started. First, we were welcomed by two Austrian politicians, and after that, Charlie and Becky were introduced to us. Charlie did the Bible talks in the mornings, while in the evening, Becky gave lectures on how to spread the Gospel.

On Saturday, some friends and I went for a hike in the hills near the city. When driving, we saw the 'real' mountains, but they were very far away. So we climbed hills instead of mountains, swung on loose branches, climbed tree huts, threw snowballs at each other and talked about the conference. Especially the part where Menno was laying on top of the car while Sander drove off was exciting. It looked like fun, however I didn't dare to give it a try. After the hike, I chased someone's plastic bag and fell flat in the mud (don't laugh!). So the rest of the day I had wet clothes; I 'washed' them under the tap, but couldn't go and get dry clothes from the schools; they were closed 'til 9 pm. And the whole time, my rain trousers were in my bag. The irony...

Hearing about the meaning of Easter in a different context was quite refreshing for me, and also gave me more will to go on working for Christ. He gave up everything for us; he didn't just give us all he had, he gave himself. He could have quit the whole time, but he didn't. That's what love is. So when on Sunday morning we were wakened by the song 'Jesus is risen from the dead', I was glad to go to the early morning service. In a large group, we roamed the streets and walked 'zum Schloss', where we stood outside on the grass, proclaiming the resurrection of Christ, singing, praying, and listening to someone speak. Also, Easter hymns were played on a trumpet. This was similar to Easter at home: the same songs were played. After the service, we went to the stadion shivering and not feeling our feet from the cold. However, we soon warmed up after breakfast, and then we celebrated the Lord's Supper with the 2000 people that were present. How amazing that was!

So many things have happened during the conference, that I could talk for quite a while before every topic would have been covered. The main highlights were Good Friday evening, where we could all confess and be forgiven and healed from sin; sharing and praying with some friends of my CU; meeting people from other places; finding a peace of chocolate next to me when I woke up from a nap in the retreat area (the cooking crew had put it there, because they had made so much noise - so sweet!); going through books that were sold on the conference; worshipping God through song (and sometimes dance); and the mere knowing that everyone present was a real Christian. It was a taste of heaven. I pray we all will keep finding courage and will to go on in our work for Jesus, and to show and share Jesus' love wherever we are.

For all Louis Armstrong fans

2007-09-15T16:48:00.000+01:00

Just a nice vid someone posted on my CU's forum.

or got to http://www.snotr.com/video/344 if you don't see it. So nice and relaxing :-) It's good to relax now and then, especially in busy times. My times are very busy, since I follow 3 courses now instead of 2. Three fascinating subjects though, so it's not a bad thing to be studying a lot or read literature for papers. And, working on Mondays and Wednesdays now. It's much fun to work with secondary school students. The only bad thing is that it's during evenings, so I don't have much evenings off sadly. So I have to see my friends during daytime or after 10pm... Also, the weekends are packed with fun stuff to do (except for today when I've been studying): weekends off with IFES, the CU, the church, and seeing my international friends, or calling/e-mailing them!! Very very very nice :-D Well, kalenixta for now!

CIO 2007!!

2007-08-22T18:30:00.000+01:00

Back from Cambridge! It was absolutely fantastic to work in team 3 of Cambridge International Outreach. Thank you everyone for your friendship! To see a couple of things we've done, take a look at these videos:
A short drama at Andy's café

Playing a fun game on Saturday

Cynthia, Tim and Lydia demonstrating a Greek dance!

My favourite Greek song!

Oma Runhaar

2007-07-15T21:21:00.001+01:00

Ik kon het even niet laten, maar er staat zo'n leuke foto van wijlen mijn oma op de Runhaar-site!

Hoe stoer is dat???

Vakantie!

2007-07-12T23:58:00.001+01:00

Zo, hèhè, het is vakantie. Daar was ik wel aan toe zeg. Dat is trouwens de eerste keer. Normaalgesproken heb ik wel zin in vakantie, maar ik heb het nog nooit echt nodig gehad zoals nu. Ik word oud ;-)

Afgelopen periode zijn we op excursie geweest naar België. De groep telde 25 koppen, dus dat was best gezellig, maar ook weer niet te druk. Ideaal dus. We hebben het hele land gezien: Gent, Brugge, Zeebrugge, de kust, de Borinage, Mons, Ieper, Brussel, de Ardennen... en dat allemaal in acht dagen. We gingen steeds kijken naar de ruimtelijke geschiedenis en indeling van de gebieden/plaatsen. Soms was het stadsgeografisch, soms meer historisch geografisch, soms weer economisch, steeds iets anders. In Brussel hebben we ook nog een rondleiding gehad die meer sociologisch getint was. Dat was best interessant, om de zaken op een kleinere schaal te bekijken. Ten slotte is dat het niveau waar alles daadwerkelijk gebeurt.

Na de excursie lag er nog een taak te wachten, namelijk het maken van een atlas. Dat was veel werk, met name omdat wij met zijn tweeën werkten met (spoor)wegen, waardoor we met lijnen in plaats van met vlakken moesten werken, en we hadden geen idee hoe dat moest. We hebben namelijk alleen met vlakken leren werken. In ieder geval kun je het resultaat bekijken op deze site. Onder Transport vind je onze kaarten.

Dit jaar heb ik alle vakken gehaald, op één na. Dat ene vak ga ik komend jaar in periode 1 volgen. Het boek ben ik nu alweer aan het lezen, want het is een dikke pil hoor :-)

En nu vakantie! Lekker nietsdoen, vrienden opzoeken en allerlei kleine klusjes opknappen waar je normaal niet aan toekomt. En begin augustus ga ik naar Cambridge voor de tweede keer. Geweldig is het om met CIO (Cambridge International Outreach) mee te draaien. 's Ochtends beginnen we rond half 11 met een bijbelstudie en een workshop. Daarna gaan we lunchen en tot ongeveer half vijf sporten op Parker's Piece. Daar ontmoeten we internationale studenten en delen we flyers uit voor de cafeetjes die we 's avonds runnen: Andy's en Harry's. Dit alles doen we met als doel om internationale vrienden te maken en hen met het evangelie te bereiken. Het is zo'n fantastische ervaring om daaraan mee te doen! Als groep bidden en praten we veel samen, waardoor we na een paar dagen al heel hecht zijn. En ook het sporten bindt ons samen. Vorig jaar heb ik zoveel geleerd over God en over mezelf en anderen, en ik hoop en bid dat dat dit jaar weer zal mogen gebeuren! Met name het internationale aspect heeft me een avontuurlijke geest gegeven en mijn ogen geopend voor verschillen die er zijn en die vaak een frisse blik op dingen kunnen werpen. Met hulp van de Geest zullen we weer mensen mogen bereiken met het nieuws van onze verzoening met God, door Jezus Christus, onze glorierijke Heer! Kijk voor meer informatie op de site van Andy's en Harry's

Moving up to Gloryland

2007-06-01T22:10:00.000+01:00

Wat dacht je hiervan? Dit hebben wij ook gezongen met het Greijdanus kamerkoor.

Schubert

2007-06-01T21:50:00.000+01:00

Ariel speelt Vier sentimentele walsen, van Schubert. Let op de speciale constructie, zodat hij bij de pedalen kan :-)

Activities, friends, and a wise lesson

2007-02-18T09:26:00.000+01:00

Well, it's been a while. All kinds of stuff happened since my last post. On January 22nd, Anne, Briggs and Nanda came to Houten, to meet Gert, Jos and me. It was absolutely swell to see my friends again! We had a nice evening with dinner and chattering. Also, we talked to Renato on MSN, with webcams switched on. It was fun. The special part came when we were waiting at the train station and one of us said: 'We haven't prayed yet!' So we started praying on the platform, with our arms wrapped around each other's shoulders. It was a moment of such unity with each other and with God.

In the mean time, I was working hard on a paper on development in Thailand and Myanmar, and on our Atlas. We finished everything on time and were quite satisfied with our work. In the mean time, a friend of mine was promoted for his work on stellar evolution on the borderline of white dwarf and neutron star formation. It was really fun to be there, although of course I didn't understand much of what they said. Sometimes I understood what the mean point was (at least, I think so...), but no more than that.

Also, I got to meet my good friend Daniel again. He is en old roommate of mine. He lives in my neighbourhood, but still we don't meet as much as I would like. Daniel, it was good to meet again. We should do that again soon!

And, of course, the MidWinterWeekend of my Christian Union. It was an absolute success. We were in a location we knew, though in a different building this time. We had so much fun playing the 'Customs game', where you have to run through the woods and try not to get caught by the customs. At first I could get across the terrain quite easily, but I got so nervous that later on I kept running into their hands...

Also, we played some funny and weird games the day after that. We tried to make an egg fall on the ground without breaking, we made a long line with our clothes to try to get the longest one, we ran after each other with contained breath... And for the evening, we prepared a movie scene to play. There was a lot of laughter and we had much fun.

And now, the second week of the third period has passed already. I am following a subject at the Physical Geography department, which is a lot of fun, but also a lot of extra work, since a lot of knowledge is expected in advance, which I don't have. But, with a little help/force from the study group I attend, I think things will be alright.

Last Sunday, when I was in church, I was struck by a part of the text we read in Galatians: 'How can you be so foolish! You began by God's Spirit; do you now want to finish by your own power? Did all your experience mean nothing at all? Surely it meant something!' (Gal. 3: 3-4). For the Galatians, this text was about the choice you have to make not to try to get things right by keeping the law, but by believing in Jesus Christ. But for me, that day it had a different meaning. I was about to make the same mistake I made a couple of years ago, and which had caused a lot of pain for myself. This was mainly because I tried to fix things for myself, so everything would be the way I wanted it. But I failed at that. For the last weeks, I had been thinking about what I had been through, and what I should learn from that, because something alike was happening. But still, it was quite hard to really keep to that learning in practice. But the Lord provided me with an extra support in the back, by showing me these verses. With His help, I can go on without making the same mistake again.

At the end of March, my good friend Joo Ching is coming for a visit to Utrecht. I am so excited! Godwilling, we will have the same kind of meeting we had with Briggs and Anne again. But for now, there's one more month of studies coming up, alternated with nice activities with my friends of the Christian Union, with church, and with my friends-for-life Marieke and Marrita. All will be well, if the Lord blesses us.

Stormwind

2007-01-18T18:29:00.000+01:00

Wat er vandaag nou weer gebeurd is...

Ik zat rustig in zaal 038 van het Marinus Ruppertgebouw op de Uithof in Utrecht. Een beetje spelen met kaartjes voor in de atlas die we moeten maken. 'Kom', dacht ik 'laat ik even wat warme chocomel gaan halen.' Maar daarvoor moest ik wel eerst mijn chipknip gaan opladen in het Educatorium, waarvoor je dus het hele Ruppertgebouw door moet lopen. Op hetzelfde moment kwam het meisje met wie ik samenwerk de zaal binnen en we begonnen een beetje te praten en met Excelbestandjes te prutsen, waardoor ik mijn wandelingetje nog even uitstelde. En dat was maar goed ook, want een halve minuut nadat ze binnen gekomen was begon het hele gebouw te trillen. 'Waarom gaan ze met dit weer buiten met drilboren spelen?', dacht ik nog. Het volgende moment hoorden we een vreemd lawaai. Eerst dachten we dat de bliksem ergens insloeg, maar het geluid was daar niet scherp genoeg voor en bovendien duurde het veel te lang. Daarop kwam iemand de zaal binnenrennen en riep uit: 'Het gebouw is ingestort!'

Ja, ammehoela op een houtvlot, dat geloofde ik natuurlijk niet. Maar ik ging toch maar even kijken. En ja hoor, op de gang was een complete ravage te zien! Mensen begonnen door elkaar te lopen en te roepen dat we naar buiten moesten gaan, want het hele gebouw kon wel instorten. Omdat ik niet zo helder van geest was op dat moment en zei 'Ja maar, we moeten onze data nog opslaan!', greep mijn groepsgenootje mijn tas en mijn mobiel en trok me mee naar de gang, waar iedereen naar de nooduitgang toeliep. Eenmaal buiten gekomen werd iets duidelijker wat er nou aan de hand was: een grote groene kraan, die het hele jaar al naast het gebouw stond, omdat de Uithof één grote bouwput is op het moment, was op het gebouw gevallen. Het staal was door de wind gewoon omgebogen en de grote hal van het gebouw was compleet verwoest. Binnen de kortste keren waren overal sirenes te horen van politieauto's. Even later kwamen ook brandweerwagens en ambulances luid loeiend aangereden. Mensen belden in paniek hun vrienden, om te weten te komen of die in orde waren. Ik deed hetzelfde uiteraard. Ik herinner me nog dat ik tegen iemand gezegd heb 'Je kunt er donder op zeggen dat er doden zijn gevallen natuurlijk', want het is vaak behoorlijk druk in de hal van het Ruppertgebouw. Maar wonder boven wonder is het pas gebeurd toen het college dat precies op die plek plaatshad was afgelopen en die 200 mensen inmiddels de gang hadden verlaten!

Toeval of leiding, vraag je dan nog? Het lijkt me wel duidelijk. Ik weet me beschermd door de Heer, omdat Hij ervoor zorgde dat mijn werkcollege, dat om 11 uur precies op die plek zou plaatsvinden, op het laatste moment ineens verplaatst werd naar 12 uur én omdat Hij ervoor zorgde dat ik op dat moment niet door die gang zou lopen om mijn chipknip op te laden. Zo heeft Hij ervoor gezorgd dat ik om tien over elf, toen het gebeurde, niet op die plek zou zijn. Ik schaam me dat ik een tijd later zo bang was toen ik onder een stel bomen moest doorlopen die heen en weer zwiepten in de harde wind. Deze natuurkrachten zijn groter dan wij, maar God is nog groter en stuurt alles!

'Hij schoof de hemel open en daalde af,

duisternis onder zijn voeten,

hij besteeg de cherub en vloog,

zwevend op de vleugels van de wind.' (psalm 18:10 en 11)

Waakzaamheid

2007-01-10T15:01:00.000+01:00

Gisteravond hebben we het met onze bijbelstudiegroep gehad over de eindtijd. Hierover wordt verschillend gedacht. Veel evangelische christenen geloven namelijk dat er een duizendjarig rijk op aarde komt, omdat dit in een hoofdstuk van het boek Openbaringen staat, maar de meeste gereformeerde christenen vatten dit hoofdstuk anders op en geloven dus niet in een duizendjarig rijk op deze aarde. Maar wat de verschillen ook zijn, het belangrijkste punt wat uit de Bijbel naar voren komt is de vraag: zijn we wel waakzaam genoeg? Jezus heeft hier meerdere dingen over gezegd. Hij zei dat we de tekenen van de tijd moeten kunnen herkennen en dat we goed moeten opletten. "Als jullie berichten horen over oorlog en oorlogsdreiging, wees dan niet verontrust. die dingen moeten gebeuren, maar daarmee is het einde nog niet gekomen. Het ene volk zal tegen het andere ten strijde trekken en het ene koninkrijk zal de strijd aanbinden met het andere, overal zullen er aardbevingen en hongersnoden zijn: dat is het begin van de weeën. Wat jullie zelf betreft: pas goed op. Jullie zullen voor het gerecht worden gesleept en in synagogen worden gegeseld, en jullie zullen voor gouverneurs en koningen moeten verschijnen om voor hen van mij te getuigen. Want eerst moet aan alle volken het goede nieuws worden verkondigd."

Wat betekent dit? Als we oorlogen, rampen, vervolgingen en hongersnoden zien (en dat doen we!), wat dan? Ook daar heeft Jezus iets over gezegd. Als deze weeën voorbij zijn, komt Hij terug. "Hemel en aarde zullen verdwijnen, maar mijn woorden zullen nooit verdwijnen. Niemand weet wanneer die dag of dat moment zal aanbreken, de engelen in de hemel niet en de Zoon niet, alleen de Vader. Pas op, wees waakzaam, want jullie weten niet wanneer die tijd zal komen." Jezus komt terug naar de aarde, en zal alle dingen nieuw maken. Dan zal God alle mensen beoordelen naar hun daden. Zij die op Jezus vertrouwen en in hem geloven, zullen achter hem mogen schuilen en zo aan iedere vorm van veroordeling kunnen ontsnappen. Jezus heeft immers onze straf al gedragen toen hij op aarde was.

Wat we in de tussentijd moeten doen, heeft Jezus ons ook verteld. "Wanneer de Mensenzoon komt, omstraald door luister en in gezelschap van alle engelen, zal hij plaatsnemen op zijn glorierijke troon. Dan zullen alle volken voor hem worden samengebracht en zal hij de mensen van elkaar scheiden zoals een herder de schapen van de bokken scheidt; de schapen zal hij rechts van zich plaatsen, de bokken links. Dan zal de koning tegen de groep rechts van zich zeggen: “Jullie zijn door mijn Vader gezegend, kom en neem deel aan het koninkrijk dat al sinds de grondvesting van de wereld voor jullie bestemd is. Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op, ik was naakt, en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.” " Jezus roept ons op om daden van barmhartigheid te doen. Want wanneer Hij komt, weet niemand. Hij komt op een moment dat je het niet verwacht!

Moet je nou bang worden? Ik denk het niet. Nee, je moet juist verlangen naar het moment dat Jezus terugkomt. "Ik ben ervan overtuigd dat het lijden van deze tijd in geen verhouding staat tot de luister die ons in de toekomst zal worden geopenbaard. De schepping ziet er reikhalzend naar uit dat openbaar wordt wie Gods kinderen zijn. Want de schepping is ten prooi aan zinloosheid, niet uit eigen wil, maar door hem die haar daaraan heeft onderworpen. Maar ze heeft hoop gekregen, omdat ook de schepping zelf zal worden bevrijd uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en luister die Gods kinderen geschonken wordt. Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en lijdt. En dat niet alleen, ook wijzelf, die als voorschot de Geest hebben ontvangen, ook wij zuchten in onszelf in afwachting van de openbaring dat we kinderen van God zijn, de verlossing van ons sterfelijk bestaan. In deze hoop zijn we gered." Het leven op deze aarde is soms een tranendal. Maar God zal ons op een nieuwe hemel en een nieuwe aarde laten wonen, waar geen tranen, geen leed, geen boosheid, ergernis of pijn meer zullen zijn. Het zal goed zijn. En ook op deze aarde mogen we al kracht en vertrouwen ontvangen en gaat persoonlijk met ons mee. "Maar al moet u nog korte tijd lijden, God, de bron van alle genade, heeft u geroepen om in Christus Jezus deel te krijgen aan zijn eeuwige luister. God zal u sterk en krachtig maken, zodat u staande zult blijven en niet meer zult wankelen." Halleluja!

Dus wat doen we in de tussentijd? Als Jezus toch voor ons staat, maakt het dan niet meer uit wat we doen en laten? Dat maakt wel degelijk uit! Jezus zei het zelf: doe werken van barmhartigheid. Zie je mensen die honger hebben, geef ze dan te eten. Hebben ze geen kleren, geef ze die dan. Zoek zieke mensen op, geef om mensen die gevangen zitten. Doe het echt, maak concrete plannen. Doe het samen als je het niet zo goed aandurft in je eentje. Er is vast iemand in je omgeving die mee wil doen. Kom in actie, voor God en voor je medemens!

Gelukkig nieuwjaar!

2007-01-07T19:35:00.000+01:00

Mmmm, kerstvakantie… lui achterover op de bank zitten met een boek en warme chocolademelk met slagroom. Het vakantiegevoel is bij mij nog niet helemaal uit de ledematen verdreven. Lui achterover zit ik naar het beeldscherm te staren en me af te vragen wat ik vanavond eens zal gaan doen. Zondagavond is tenslotte het heerlijke vrije avondje van de week, ongeacht verplichtingen en verantwoordelijkheden.

Het nieuwe jaar is net begonnen met knallen, fikkies en feesten. En om het af te maken mag ik de komende week ook nog mijn verjaardag vieren. De vakantie is allang weer voorbij. Dat wil zeggen: morgen begint het vervolg van blok 2 met een heerlijk tentamen. Ach, tot nu toe komt het me redelijk aanwaaien allemaal. Dat is natuurlijk wel slecht voor je doorzettingsvermogen en je karakter. Daarom heb ik besloten om dit jaar te beginnen met het goede voornemen van een actieve houding en verder geen gelazer. Wat dat verder inhoudt zie ik later dan wel weer. Vooreerst ga ik met een boekje in een hoekje en een kopje thee van de laatste avond van mijn vakantie genieten!